Bakır kap açıldı.

Tanrıça iki parmağını koyu yağa değdirdi.

Yağı gerdanının çukuruna bıraktı.

Sedir karardı.

Reçine terledi.

Çiçeğin ezilmiş eti, yağın içinde bir kez daha can verdi.

Saçlarını kaldırdı.

“Göğün altında savrulan ince toz,

kuyunun dibinde suya karışan toz,

ölünün kemiğinde kalan,

sevgilinin ağzında ıslanan,

yıldızların ateşinden kopup geceye düşen

toplanın.”

Kokuyu sağ omzuna sürdü.

“Acı kök, dilini çıkar.

Sedir, gövdeni yar.

Reçine, yaranı akıt.

Çiçek, başını yeniden ver.”

Sol omzuna sürdü.

“Gece, ağırlaş.”

Gerdanına sürdü.

“Toprak, beni kokla.”

Sonra sustu.

Koku teninden kalktı.

Önce odadaki yağ kandillerinin alevleri inceldi.

Sonra avludaki hayvanlar başlarını kaldırdı.

Kuyunun suyu taş duvarına vurdu.

Hurma ağaçlarının yaprakları rüzgar yokken birbirine değdi.

Tanrıça başını geriye attı; gerdanı ayın altında çıplaktı.

Bir damla daha sürdü.

Bu defa hiçbir şey söylemedi.

Çünkü gök çoktan ona doğru eğilmişti.

....

Koku... Duyguların hafızası... Kokuyu taşıyan da kutsal olmalı :)

Şahane bir koku şişesi kristalden... Sitrinden ametistten...

.

Kıyamadığım çaremden...

.

İçinde kokusu ile göndereceklerimden...

.

Safir Saba hikayesinde kokular baş tacı...

Hatıraların en arzulananı....

KOKULAR

Šemītu

Leyla (çöl Ahusu)

Belkıs (hz Süleyman'ın Sevdası)

Safir (gökyakut)

Sahra Kokusu-ametist Şişe

Sahra Kokusu-lapis Şişe

Sahra Kokusu-pembe Kuvars Şişe

Meryem (ak Kadın)

Lılıth