Šemītu

<p>Bakır kap açıldı.</p><p><br></p><p>Tanrıça iki parmağını koyu yağa değdirdi.&nbsp;&nbsp;</p><p>Yağı gerdanının çukuruna bıraktı.</p><p><br></p><p>Sedir karardı.&nbsp;&nbsp;</p><p>Reçine terledi.&nbsp;&nbsp;</p><p>Çiçeğin ezilmiş eti, yağın içinde bir kez daha can verdi.</p><p><br></p><p>Saçlarını kaldırdı.</p><p><br></p><p>“Göğün altında savrulan ince toz,&nbsp;&nbsp;</p><p>kuyunun dibinde suya karışan toz,&nbsp;&nbsp;</p><p>ölünün kemiğinde kalan,&nbsp;&nbsp;</p><p>sevgilinin ağzında ıslanan,&nbsp;&nbsp;</p><p>yıldızların ateşinden kopup geceye düşen</p><p>toplanın.”</p><p><br></p><p>Kokuyu sağ omzuna sürdü. </p><p><br></p><p>“Acı kök, dilini çıkar.&nbsp;&nbsp;</p><p>Sedir, gövdeni yar.&nbsp;&nbsp;</p><p>Reçine, yaranı akıt.&nbsp;&nbsp;</p><p>Çiçek, başını yeniden ver.”</p><p><br></p><p>Sol omzuna sürdü.</p><p><br></p><p>“Gece, ağırlaş.”</p><p><br></p><p>Gerdanına sürdü.</p><p><br></p><p>“Toprak, beni kokla.”</p><p><br></p><p>Sonra sustu.</p><p><br></p><p>Koku teninden kalktı.</p><p><br></p><p>Önce odadaki yağ kandillerinin alevleri inceldi.&nbsp;&nbsp;</p><p>Sonra avludaki hayvanlar başlarını kaldırdı.&nbsp;&nbsp;</p><p>Kuyunun suyu taş duvarına vurdu.&nbsp;&nbsp;</p><p>Hurma ağaçlarının yaprakları rüzgar yokken birbirine değdi.</p><p><br></p><p>Tanrıça başını geriye attı; gerdanı ayın altında çıplaktı.</p><p><br></p><p>Bir damla daha sürdü.</p><p><br></p><p>Bu defa hiçbir şey söylemedi.</p><p><br></p><p>Çünkü gök çoktan ona doğru eğilmişti.</p><p>....</p><p><br></p><p>Koku... Duyguların hafızası... Kokuyu taşıyan da kutsal olmalı :)</p><p>Şahane bir koku şişesi kristalden... Sitrinden ametistten...</p><p>.</p><p>Kıyamadığım çaremden...</p><p>.</p><p>İçinde kokusu ile göndereceklerimden...</p><p>.</p><p>Safir Saba hikayesinde kokular baş tacı...</p><p>Hatıraların en arzulananı....</p>