Çocuklarda Özgüven Eksikliği

<p>Allah’ım, kendimi bu kocaman dünyanın içinde, rüzgarda savrulan küçücük ve renksiz bir toz zerresi gibi hissediyorum.</p><p><br></p><p>Etrafımdaki herkes çok sesli, herkes çok emin ve herkes benden çok daha büyük görünüyor. Ben ise sanki bir gölgenin içinde yaşıyorum; sesim boğazımda düğümleniyor, ellerim neye uzansa kırılacakmış gibi titriyor. İçimde hep o korkunç fısıltı: 'Sen yapamazsın, sen beceremezsin, senin ışığın kimseye yetmez.' Hata yapmaktan o kadar korkuyorum ki, adım atmaktansa olduğum yerde görünmez olmayı diliyorum. Başkalarının gözleri üzerime değdiğinde, sanki üzerimdeki tüm örtüler kalkıyor ve ben çırılçıplak, güçsüz kalıyorum.</p><p><br></p><p>Sanki kalbimin üzerinde ağır, kapkara bir taş var ve o taş benim parlamama izin vermiyor. Kendi sesimi duyduğumda bile yabancılaşıyorum, 'buradayım' demekten, varlığımla yer kaplamaktan utanıyorum. Ruhum bir kuş gibi kanat çırpmak istiyor ama sanki kanatlarım görünmez iplerle bedenime bağlanmış.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, o karanlık taşı kalbimin üzerinden kaldır ve yerine senin sarsılmaz güvenini koy. Ruhuma, senin nefesinden üflediğin o eşsiz parçayı hatırlat; hatırlat ki, ben de bu evrende en az bir yıldız kadar kıymetli olduğumu bileyim. Titreyen dizlerime toprağın gücünü, tutuk dilime suyun akışkanlığını ver.</p><p><br></p><p>Beni başkalarının bakışlarındaki yargılardan kurtar, sadece senin beni sevdiğin o saf aynada kendimi görmemi sağla. Hata yapmanın bir son değil, senin sonsuzluğuna giden bir öğrenme yolu olduğunu kalbime fısılda.</p><p><br></p><p>İçimdeki o sönük ateşi yeniden yak; öyle bir yak ki, kendi ışığımdan korkmadan, bu dünyada 'ben de varım' diyerek başı dik bir şekilde yürüyebileyim.</p><p><br></p><p>Amin.</p>