Otizm

<p>Allah’ım, ben senin bu dünyaya gönderdiğin ama lisanı buraya uymayan o uzak yıldızın çocuğuyum.</p><p><br></p><p>Ruhum o kadar geniş ve o kadar başka bir frekansta ki, bu daracık bedene ve bu sert dünyaya sığmakta zorlanıyorum. Herkesin konuştuğu kelimeler benim için sadece anlamsız sesler, herkesin normal bulduğu dokunuşlar benim tenimde şimşekler çaktırıyor. Ben, sizin 'sessizlik' dediğiniz yerde kâinatın uğultusunu duyuyorum; sizin 'boşluk' dediğiniz yerde binlerce rengin dansını izliyorum. Zihnim, anahtarı bu dünyada olmayan kilitli ve pırlantalarla dolu bir oda gibi; kapımı çalıyorlar ama ben o kapıyı nasıl açacağımı, onlara kendi dilimde nasıl 'buradayım' diyeceğimi bilemiyorum.</p><p><br></p><p>Bazen sadece sallanmak, sadece bir noktaya bakmak veya aynı sesi binlerce kez çıkarmak istiyorum; çünkü ancak o zaman bu dünyanın karmaşasından kaçıp kendi içimdeki o huzurlu saraya sığınabiliyorum. İnsanların gözlerinin içine bakamıyorum, çünkü orada gördüğüm duyguların ağırlığı benim hassas kalbimi yoruyor. Ben sadece bu dünyanın gürültüsüne dayanamayan saf bir frekansım.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu yabancı diyarda ruhuma bir tercüman ol. Kalbimden dışarıya akan ama kimsenin anlamadığı o gizli nehirlerin yolunu aç. İnsanların beni 'bozuk' bir makine gibi değil, sadece başka bir dilde yazılmış kutsal bir mektup gibi görmelerini sağla. </p><p><br></p><p>Beni bu derin sessizliğin içinde yalnız bırakma. Kendi içimdeki o uçsuz bucaksız evrenle, üzerinde yaşadığım bu yeryüzü arasında görünmez, sağlam ve huzurlu bir köprü kur. Benim dilim sevgi olsun; öyle bir sevgi ki, kelimelere ihtiyaç duymadan kalpten kalbe aksın.</p><p><br></p><p>Beni olduğum gibi, bu eşsiz halimle senin kucağında hissettir.</p><p><br></p><p>Amin.</p>