Çocuklarda Yataktan Kalkamama

<p>Allah’ım, gün doğdu ama benim içimdeki güneş bir türlü yükselmek istemiyor.</p><p><br></p><p>Yorganımın altındaki o karanlık ve sıcak dünya, dışarıdaki aydınlıktan çok daha güvenli geliyor. Gözlerimi açtığım an üzerime çökecek olan o ağır dünyayı, bitmek bilmeyen beklentileri, gürültüleri ve koşturmacayı taşımaya gücüm yetmiyor. Sanki bedenim kurşundan bir kalıp gibi yatağa mühürlenmiş; kollarım kalkmıyor, ayaklarım toprağa basmaktan korkuyor.</p><p><br></p><p>Dışarıda akıp giden hayat, sanki beni yutacak dev bir dalga gibi kapımın eşiğinde bekliyor. 'Bugün ne olacak? Ya yapamazsam? Ya yetişemezsem?' diyen o buz gibi ses, ruhumu yatağın derinliklerine saklıyor. Kendimi bu dünyaya ait değilmişim gibi, sanki yanlış bir zamana uyanmışım gibi hissediyorum. Ruhumun dermanı çekilmiş, yaşama sevincim bir kuşun kanadı gibi kırılmış.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu sabah üzerimdeki o ağır örtüyü senin neşenle kaldır. Ruhumun damarlarına taze bir bahar suyu gibi yaşama isteği dök. Kalbime öyle bir hafiflik ver ki, yataktan kalkmak senin mucizene doğru atılmış bir adım olsun. Adımlarımdaki o tereddüdü sil; ayaklarım yere bastığında toprağın bana güç verdiğini, her nefesimde senin beni desteklediğini hissetmemi sağla.</p><p><br></p><p>Günün ışığını ruhuma bir umut çizgisi gibi çek. Beni bu hareketsizliğin, bu donmuşluğun içinden çekip çıkar. Kalbimdeki o karanlık sisi dağıt da, dışarıdaki hayatın korkutucu değil, keşfedilmeyi bekleyen bir hediye olduğunu görebileyim.</p><p><br></p><p>Bu sabah bedenimle beraber umudumu da ayağa kaldır.</p><p><br></p><p>Amin.</p>