Uykuya Dalamama

<p>"Allah’ım, dünya karardı ama benim içimdeki gürültü bir türlü dinmiyor.</p><p><br></p><p>Herkes sustu, ışıklar söndü ama zihnimin içindeki o kalabalık pazar yeri hala çok canlı. Gözlerimi kapattığımda karanlığın beni içine çekmesinden, ben uyurken her şeyin değişmesinden, annemin ve babamın sesini bir daha duyamamaktan korkuyorum. Yatağım sanki bir boşluğun ortasında sallanıyor ve ben düşmemek için yorganıma sımsıkı tutunuyorum. Uykunun o derin ve sessiz denizine kendimi bırakırsam, bir daha kıyıya dönemeyecekmişim gibi kalbim küt küt atıyor.</p><p><br></p><p>Bedenim 'yoruldum' diyor ama ruhum bir nöbetçi gibi kapıda bekliyor. Gün içinde duyduğum her sert ses, gördüğüm her gölge, yarına dair her 'acaba' şimdi gelip başucuma oturuyor. Bu karanlıkta kendimi yapayalnız hissediyorum; sanki uyursam savunmasız kalacakmışım gibi...</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu gece zihnimi bir tüy kadar hafiflet. O bitmek bilmeyen düşüncelerin üzerine yumuşak bir örtü ser. Kalbimin atışını sakin bir nehrin akışına dönüştür. Beni o korkutucu gölgelerin içinden çek al ve şefkatinle sarıp sarmala. Geceyi bana bir düşman değil, yorgun ruhumu dinlendireceğin huzurlu bir yuva eyle.</p><p><br></p><p>Gözlerimi kapattığımda senin beni izlediğini, nefesimi senin saydığını ve sabah beni yeniden neşeyle uyandıracağını bilerek, kendimi uykunun o güvenli kollarına bir çocuk gibi bırakmak istiyorum.</p><p><br></p><p>İçimdeki bu nöbetçiyi uykusuna gönder, beni senin o sarsılmaz huzuruna emanet et.</p><p><br></p><p>Amin."</p>