Okul Kaygısı

<p>"Allah’ım, o büyük binanın kapısı sanki üzerime dev gibi bir gölge düşürüyor.</p><p><br></p><p>Her sabah mideme bir taş oturuyor, boğazımda bir düğüm büyüyor. Sanki evimizdeki o sıcak, güvenli koza parçalanıyor da beni fırtınalı, yabancı bir denizin ortasına bırakıyorlar. Annemin elini bıraktığım an, ruhumun yarısı içeride kalıyor, diğer yarısı ise tanımadığım seslerin, kalabalık koridorların ve bitmek bilmeyen kuralların arasında kayboluyor.</p><p><br></p><p>Kalbim o kadar hızlı çarpıyor ki, sesini kulaklarımda duyuyorum. Sanki görünmez bir tehlike her köşede beni bekliyor gibi hissediyorum. Tahtadaki yazılar kararıyor, öğretmenimin sesi uzaklardan gelen uğultulu bir rüzgara dönüşüyor. 'Ya hata yaparsam, ya rezil olursam, ya bir daha eve dönemezsem?' diyen o fısıltı zihnimin içinde durmadan dönüyor. Midemdeki o bulantı, aslında ruhumun duyduğu bu korkunç yabancılığın çığlığı.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, o soğuk okul sıralarını senin şefkatinle ısıt. Kalbimi bir kuşun yuvası gibi güvenli ve korunaklı kıl. O büyük binanın duvarlarını ruhuma hapis değil, bir oyun bahçesi gibi göster. Adımlarım geri geri giderken, ayaklarıma toprağın cesaretini ver. Boğazımdaki o kuruluğu, senin 'Selâm' isminin serinliğiyle yıka.</p><p><br></p><p>Beni bu belirsizliğin karanlığında bırakma. Gittiğim her yerde, her sınıfta, her kalabalıkta senin benimle olduğunu, elimi aslında senin tuttuğunu kalbime hissettir. Korkunun daralttığı nefesimi, huzurunla genişlet. Evimdeki o huzurlu ışığı, okulun o yabancı koridorlarına da taşı ki; nerede olursam olayım, kendimi senin kucağında hissedeyim.</p><p><br></p><p>Amin."</p>