Allah’ım, dünya kabuk değiştiriyor ama ben bu değişimin altında eziliyor gibiyim.

Ağaçlar yapraklarını döküyor, gökyüzü rengini tazeliyor, rüzgar başka bir dilden esmeye başlıyor; sanki bütün kainat bir halden başka bir hale geçiyor ama benim ruhum bu geçişin hızına yetişemiyor. İçimdeki o neşeli pınar sanki bir buz tabakasıyla kaplanmış gibi ağırlaştı. Kolum kanadım kalkmıyor, sabahları uyanmak sanki bir dağı sırtlanmak gibi geliyor. Bedenim burada, bu odada ama enerjim çok uzaklarda, sanki toprağın derinliklerine çekilmiş bir tohum gibi uykuda kalmak istiyor.

Dışarıdaki bu değişim, içimde bir boşluk açıyor. Neşem bulutların arkasına saklanıyor, hevesim rüzgarla uçup gidiyor. Kendimi yaprakları sararmış, yorgun bir fidan gibi hissediyorum; köklerim toprağı tutamıyor, dallarım güneşe uzanamıyor. Ruhumun ışığı kısıldı, sesim zayıfladı, dünya üzerime gri bir örtü gibi çöktü.

N’olur Allah’ım, bu geçiş vaktinde ruhumu senin sarsılmaz dengenle şifalandır. Mevsimler dönerken benim içimdeki baharı soldurma. Bedenime toprağın uyanışındaki o taze gücü, damarlarıma nehirlerin coşkusunu ver. Üzerimdeki bu ağır uyuşukluğu, sabahın ilk ışıklarıyla dağıt. Kalbimi doğanın ritmiyle, evrenin o bitmek bilmeyen canlılığıyla yeniden birleştir.

Beni bu belirsizliğin, bu puslu havanın içinde halsiz bırakma. Ruhumun kandilini senin yaşam enerjinle yeniden parlat ki; dışarıda hangi rüzgar eserse essin, benim içimdeki neşe hep taze, enerjim hep dik kalsın. Bu dönüşümün beni yormasına değil, beni yenilemesine izin ver.

Amin.

Mevsim Geçişlerinde Enerji Düşüklüğü