TÜKENMİŞLİK SENDROMU

<p>Allah’ım, içimdeki o son enerji kırıntısının da çekildiği, ruhumun ve bedenimin ağır bir boşluğa düştüğü şu yorgunluk vaktinde sana yöneliyorum.</p><p><br></p><p>Şu an kendimi duygusal ve zihinsel olarak da tamamen tükenmiş hissediyorum. Uzun zamandır verdiğim emeğin, taşıdığım sorumlulukların ve başkaları için harcadığım çabanın karşılığında içimde derin bir hissizlik ve anlamsızlık kaldı. Artık hiçbir şeyden heyecan duyamamanın, en sevdiğim işlerin bile birer yük haline gelmesinin ve hayatın ritmine ayak uyduramamanın getirdiği o donukluk içindeyim. Kendimi kurumuş bir kuyu, dermanı kesilmiş bir yolcu gibi hissediyorum; ne dinlenmekle geçiyor bu halim, ne de uyumakla tazeleniyor.</p><p><br></p><p>Sanki kendimi başkalarına ve hayata dağıtırken, kendime ayıracak tek bir nefesim bile kalmamış gibi. İçimdeki o üretken, neşeli ve azimli insanın yerini; isteksiz, sabrı tükenmiş ve sadece günü kurtarmaya çalışan bir yabancı aldı.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, ruhumun bu bitkin düşmüş köşelerine yeniden bir canlılık ve taze bir nefes bağışla. Hücrelerime o unuttuğu yaşama sevincini, zihnime ise o eski berraklığını geri ver. Üzerimdeki bu ağır isteksizlik perdesini senin rahmetinle arala. Bana, her şeyin üstesinden gelmek zorunda olmadığımı, kendime şefkat göstermenin bir zayıflık değil, bir ihtiyaç olduğunu fark edecek o derin idraki nasip eyle.</p><p><br></p><p>Bana sınırlarımı çizebilme iradesi, ruhumu yeniden onaracak o sakin vakitleri ve hayata yeniden anlamla bakacak bir ferahlık ver. İçimdeki o sönmüş ışığı senin sonsuz kudretinle yeniden yak; beni dengesini bulmuş, huzuru yerinde ve sağlığın o sade dinginliğine kavuşmuş bir kadın eyle.</p><p><br></p><p>Amin.</p>