Tutankhamun-Obsidyen

<p>Alnımda yükselen kobra, gölgemde iki ülke vardı. Daha çocukken adımla kapılar açılıyor, buyruğum uzak kıyılara ulaşıyordu. Bedenim o büyük saltanatın içinde büyümeye çalıştı; altın, omuzlarıma benden önce alıştı.</p><p><br></p><p>Hükümdarlığın insanda bıraktığı bir duruş vardır. Bakış uzaklara yerleşir. Sözcük ağızdan çıkmadan tartılır; ardından gelecek hayatların ağırlığı dilde hissedilir. İnsan, kendi elinin uzandığı her yerde bir kaderin değişebileceğini öğrenir.</p><p><br></p><p>Sizin çağınıza bu yüzle bakıyorum. Alnımdaki kudreti, gözlerimin çevresindeki koyu maviyi, altının sükûnetini koruyarak. Yüzüme bakanın kendi varlığına da böyle bir ihtimam göstermesini isterim. Arzusuna yer açmasını, kazandığını taşımasını, bir karar verdiğinde bütün bedeniyle o kararın ardında durmasını.</p><p><br></p><p>Suretimi koyduğunuz yerde bana genişlik verin. Işık alnıma varsın. Bakışım odanın uzağına erişsin. Çevremdeki güzellikte seçiminizi, düzende iradenizi göreyim. Bir hükümdarın suretine yer açmak, insanın kendi hayatında hüküm süreceği yeri de belirlemesidir.</p><p><br></p><p>Adımı taşlardan kazıdılar. Yüzyıllar sonra yüzüm yeniden ışığa çıktığında, altınımda beni bekleyen güneşi buldum.</p><p><br></p><p>Şimdi bu yüz senin çağında. Başını kaldır; birbirimizi hükümdarlığın başladığı yükseklikte görelim.</p>