SOSYAL FOBİ

<p>llah’ım, insanların bakışları altında kendimi savunmasız hissettiğim, sesimin içime kaçtığı ve kalbimin başkalarının yanında huzursuzca çarptığı o anların ağırlığıyla sana yöneliyorum.</p><p><br></p><p>Şu an bir topluluğa karışmak, bir söze başlamak ya da sadece birilerinin dikkatini çekmek, zihnimde aşılması imkansız birer uçuruma dönüşüyor. 'Yanlış bir şey mi yapacağım?', 'Gülünç mü duruma düşeceğim?' diyen o eleştirel ses, ruhumun etrafına yüksek duvarlar örüyor. Kendimi olduğum gibi ortaya koymak yerine, sürekli kendimi izlerken ve yargılarken buluyorum. Bu çekingenlik sadece bir utangaçlık değil; hayatın akışından, dostluklardan ve kendimi ifade etmenin o doğal sevincinden beni koparan sessiz bir esaret.</p><p><br></p><p>Sanki herkes kusursuz bir sahnedeymiş de, ben o sahneye yanlışlıkla çıkmış bir yabancıymışım gibi hissediyorum. Bakışlar üzerime döndüğünde zihnimin kilitlenmesi, kelimelerin boğazımda düğümlenmesi beni derin bir yalnızlığa itiyor.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, içimdeki o onaylanma kaygısını ve başkalarının yargısından duyduğum o yoğun korkuyu senin sevginle dindir. Bana kendimi senin bir emanetin olarak görmeyi, olduğum halimle değerli olduğumu hissetmeyi nasip eyle. Kalbime o sarsılmaz özgüveni, ruhuma ise topluluk içinde rahatça nefes alabilme ferahlığını bağışla. Bakışlardaki o hayali ağırlığı senin rahmetinle hafiflet; sesime bir güç, duruşuma bir metanet ver.</p><p><br></p><p>Bana insanlarla korkuyla değil, sevgi ve samimiyetle bağ kurabilme cesareti nasip eyle. Hata yapmanın insani olduğunu, kimsenin kimseden üstün olmadığını kalbime fısılda. Beni kendi içimdeki o hapishaneden çıkar; sosyal hayatın içinde barışık, sözüyle ve varlığıyla özgür, huzurlu bir kulun eyle.</p><p><br></p><p>Amin.</p>