BEYİN SİSİ

<p>Allah’ım, zihnimin üzerine çöken o ağır ve gri sisin, düşüncelerimi birbirinden koparan o dağınıklığın yorgunluğuyla sana yöneliyorum.</p><p><br></p><p>Şu an kendimi kendi zihnimin içinde bir yabancı gibi, kelimeleri ararken kaybolan, başladığı cümleyi bitiremeyen bir boşlukta hissediyorum. Berraklığını yitirmiş bir su gibi, ne tam olarak odaklanabiliyorum ne de hayatın akışını net bir şekilde kavrayabiliyorum. En basit kararlar bile zihnimde birer yük haline geliyor; sanki beynim yavaşlamış, algılarım körelmiş ve dünyayla aramdaki o keskin bağ kopmuş gibi bir uyuşukluk içindeyim. Bu bulanıklık, sadece işimi ya da günümü değil, kendime olan güvenimi ve yaşama sevincimi de perdeliyor.</p><p><br></p><p>Sanki bir rüyanın içindeyim ama uyanamıyorum; bir sisin ortasında yürüyorum ama yolumu bulamıyorum. Hatırlamak istediklerim benden kaçıyor, kavramak istediklerim elimden kayıyor.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, zihnimdeki bu karmaşayı ve donukluğu senin aydınlığınla dağıt. Düşüncelerime netlik, hafızama güç, algılarıma bir bahar sabahı tazeliği bağışla. Beynimin her bir hücresine o canlı ve berrak enerjiyi yeniden yükle. Beni bu puslu odadan çıkar; bakışlarıma keskinlik, zihnime ise o eski, akıcı ritmini geri ver.</p><p><br></p><p>Bana bedenimin ve zihnimin ihtiyaç duyduğu dinlenmeyi, doğru beslenmeyi ve o içsel dengeyi bulma iradesi nasip eyle. Zihnimi her türlü bulanıklıktan, ruhumu her türlü ağırlıktan arındır. Beni yeniden uyanık, farkında, zihni hür ve idraki açık bir kulun eyle.</p><p><br></p><p>Amin.</p>