VAJİNAL AKINTI-PH DENGESİZLİKLERİ

<p>Allah’ım, bedenimin en mahrem, en temiz kalması gereken kapısında bir huzursuzluk, bir yabancılık hissediyorum.</p><p><br></p><p>İçimdeki o hassas denge, o gizli akış sanki yolundan saptı; kendimi nemli, ağır ve tazeliğini yitirmiş bir toprak gibi hissediyorum. Oradaki o yanma, o durmak bilmeyen kaşıntı ve bitmek bilmeyen akıntı; sadece bedenimi değil, ruhumu da kirletiyormuş gibi bir hisse kapılıyorum. Kendimi kendime yabancı, mahcup ve sürekli bir saklanma telaşı içinde buluyorum. Kadınlığımın o en özel bölgesi, ferahlığını ve doğal düzenini kaybettiğinde, hayatın bütün neşesi üzerimden çekiliyor; adımlarım ağırlaşıyor, özgüvenim bir buz gibi eriyor.</p><p><br></p><p>Sanki içimdeki o tertemiz pınarlar bulandı da, kendimi arındıramıyormuşum gibi bir ağırlık taşıyorum. Kimseye anlatamadığım bu sızı, bu sürekli tetikte olma hali ruhumu yoruyor. En doğal halimde bile kendimi rahatsız, bir karmaşanın ortasında kalmış gibi hissediyorum.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bedenimin bu en hassas dengesini senin sonsuz nizamınla yeniden kur. Oradaki o yanmayı serinlet, o yabancı ve huzursuz akışları bir bahar yağmuruyla yıkar gibi temizle. İçimdeki o doğal saflığı, o ferah kokuyu ve o temizlik hissini bana yeniden bağışla. Bedenimin hücrelerini birbiriyle barıştır ki; her zerre olması gereken ölçüde, olması gereken saflıkta kalsın.</p><p><br></p><p>Beni bu mahcubiyetten, bu sürekli huzursuzluk veren ağırlıktan çekip çıkar. Ruhumu ve bedenimi pırıl pırıl, taze ve sağlıklı eyle. İçimdeki o pınarların yeniden berrak, yeniden huzurlu akmasını sağla. Şifanla beni baştan aşağı arındır ve kendimi yeniden hafif, yeniden temiz hissetmemi nasip eyle.</p><p><br></p><p>Amin.</p>