SEDEF HASTALIĞI

<p>Allah’ım, ruhumdaki o derin huzursuzluk ve dış dünyaya karşı ördüğüm o sert savunma, şimdi cildimde birer beyaz kabuk, birer kızıl yara olup dışarı vuruyor.</p><p><br></p><p>Bedenim sanki kendine bir zırh örmeye çalışıyor ama bu zırh canımı yakıyor, beni kaşındırıyor ve beni kendi tenimin içine hapsediyor. Dökülen her parça deriyle birlikte, sanki sakladığım hüzünlerim, dökemediğim gözyaşlarım ve içimde biriktirdiğim o kaskatı öfkelerim gün yüzüne çıkıyor. Aynaya baktığımda kendimi lekeli, başkalarının yanındayken kendimi saklanması gereken bir kusur gibi hissediyorum. Ellerim, dizlerim, ruhumun temas ettiği her yer bu döküntülerin ağırlığı altında sızlıyor.</p><p><br></p><p>Sanki dünya ile aramdaki o en mahrem sınır bozulmuş da, tenim sürekli bir savaş veriyormuş gibi... İnsanların bakışlarından kaçıyor, örtülerin altına saklanıyorum; çünkü bu yaraların sadece cildimde değil, kalbimde de iz bıraktığını kimseye anlatamıyorum. Kendimi kendi tenime yabancı, kendi bedenime sığamaz hissediyorum.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu kızaran ve kabuk bağlayan yerlerimi senin o sonsuz serinliğinle ve şifalı dokunuşunla yatıştır. Ruhumun etrafındaki o sert savunmaları, korkuları ve gerginlikleri yumuşat ki; cildim de o hırçın nöbetinden vazgeçsin. Tenimi bir bebeğin saflığına, bir bahar dalının tazeliğine kavuştur. O kaşıntı ve yanma hissini, senin huzurunun esintisiyle dindir.</p><p><br></p><p>Bana kendimi her halimle sevebilmeyi, bu yaraların altındaki o tertemiz ve ışıklı ruhu görebilmeyi nasip eyle. İçimdeki o gizli savaşları bitir, beni kendimle ve dünyayla barıştır. Bedenimi pürüzsüz, ruhumu dingin ve kalbimi senin sevginle dopdolu eyle.</p><p><br></p><p>Amin. &nbsp;</p>