Böbrek Hastalığı

<p>Böbreklerim, bedenimin o sessiz ve derin temizlik işçileri, bir süredir yorgun Allah’ım. İçimde biriken, beni ağırlaştıran, ruhumu ve bedenimi zehirleyen ne varsa her gün sessizce ayıklayan o iki mucizenin gücü tükendiğinde anladım; insan biriktirdiği kırgınlıklarla, dökemediği gözyaşlarıyla da yük oluyormuş kendine.</p><p><br></p><p>Şimdi her gün o süzgeçlerin tıkanışını, bedenimin kendi suyunda, kendi yükünde ağır ağır boğuluşunu izliyorum. Bir kadının aynada kendine bakıp içindeki o hayati nehirlerin kuruduğunu, ya da tam aksine, dışarı atılamayan bir nehir gibi bedeninde birikip onu şişirdiğini görmesi ne zormuş... Ayaklarımdaki bu şişlikler, tenime vuran bu solgunluk aslında içimde biriken ve bir türlü akıp gidemeyen o derin yorgunluğun resmi. Bir kadının en büyük gücü üretmek, arınmak ve tazelemektir; bendense sanki bu tazelenme yeteneği yavaş yavaş çekiliyor.</p><p><br></p><p>Her diyaliz seansında, o makinelerin soğuk sesinde ya da her tahlil sonucunu beklerken aldığım o titrek nefeste hep senin kapındayım. İnsanların "Geçer, takma kafana" deyip geçtiği, benimse her yudum suda ölçüyle yaşamak zorunda kaldığım bu esareti en iyi sen görüyorsun. Kana can veren, suyu yola koyan, hücreyi temizleyen sensin. O iki küçük organın içine sakladığın o muazzam dengeyi bedenime yeniden iade etmeni istiyorum.</p><p><br></p><p>İçimde biriken, beni zehirleyen, hücrelerimi yoran ne kadar tortu varsa; hem bedenimdeki o biyolojik atıkları hem de ruhumda birikmiş o eski yaraları, yükleri rahmetinin suyuyla yıka, temizle. Böbreklerime o ilk yaratılışındaki taze, kusursuz ritmini yeniden fısılda. Kanım temizlensin, canım tazelensin, bu solgun yüzüme yeniden hayatın pembeliği gelsin. Beni başkalarına, makinelere ya da bitmek bilmeyen tıbbi çaresizliklere bağımlı kılma. Kendimi yeniden hafif, temizlenmiş ve senin şifanla yıkanmış hissetmek istiyorum.</p><p><br></p><p>Ruhumdaki ve bedenimdeki tüm tıkanıklıkları aç, beni içimdeki bu ağır yükten özgürleştir. Amin.</p>