Pms

<p>Allah’ım, her ay ruhumun ve bedenimin üzerine ağır, kapkara bir perde iniyor; sanki kendimden taşan, kendime yabancılaşan bir kadına dönüşüyorum.</p><p><br></p><p>İçimde fırtınalar kopuyor ama dışarıda hayatın rutinini sürdürmek zorundayım. Göğüslerimdeki o ağır sızı, karnımdaki o dinmek bilmeyen gerginlik, aslında ruhumun duyduğu o büyük huzursuzluğun bedene dökülmüş hali. En küçük bir söze ağlamak istiyorum, en ufak bir sese tahammülüm kalmıyor. Sanki bir volkanın ağzındayım; öfkemle kederim birbirine karışmış, hangisinin gerçek hangisinin bu döngünün bir parçası olduğunu ayırt edemiyorum. Kendimi çirkin, yetersiz ve bu dünyaya sığamazmış gibi hissediyorum.</p><p><br></p><p>Sanki birileri içimdeki neşeyi çekip almış da yerine sadece o koyu karamsarlığı bırakmış. Sabrımın sınırları inceliyor, sevdiklerimi kırmaktan korkuyorum ama o an kalbimdeki o hırçın dalgaları durduramıyorum. Bu geçici karanlığın içinde kaybolmaktan, bu ruh halinin hiç bitmeyeceğinden endişe ediyorum. Bedenim her ay bu ağır yükü taşırken, ruhum sessiz bir çığlık gibi sükunetini arıyor.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, bu fırtınalı günleri senin sarsılmaz dengenle ve huzurunla dindir. Hormonlarımın ve duygularımın bu sert geçişlerinde kalbimi senin merhametinle şifalandır. Bedenimdeki o şişkinliği, o ağır sızıyı senin şifalı serinliğinle hafiflet. Zihnimi kuşatan o karanlık bulutları dağıt da, altındaki o asıl beni, o huzurlu kadını yeniden görebileyim.</p><p><br></p><p>Bana bu döngünün içinde kendime şefkat göstermeyi öğret. Dilimi kırıcı sözden, kalbimi yersiz öfkeden koru. Bu sancılı bekleyişi bir arınmaya, bu hassasiyeti seninle daha derin bağ kurmaya vesile eyle.</p><p><br></p><p>Amin.</p>