Duygusal Manipülasyon

<p>Allah’ım, zihnimin üzerinde dolaşan o bulanık sisin, kalbime ekilen o haklılık ve suçluluk karmaşasının ağırlığıyla sana sığınıyorum.</p><p><br></p><p>Şu aralar kendimi kendi doğrularımdan şüphe ederken, hissettiklerim için özür dilerken ve sanki bir labirentin içinde çıkış yolunu ararken buluyorum. Sevgi, şefkat ya da sorumluluk adı altında ruhuma giydirilen o dar kalıpların, beni ben olmaktan çıkaran o ince baskıların altında ezildiğimi hissediyorum. Birinin sözleriyle dengemin bozulması, her adımımı 'acaba yanlış mı anlaşıldım?' korkusuyla atmam ve kendimi sürekli bir şeyleri ispat etmek zorunda hissetmem; içimdeki o berrak pınarı bulandırıyor. Ruhumun sınırları ihlal edilmiş, özgüvenim sessizce elinden alınmış gibi bir yorgunluk içindeyim.</p><p><br></p><p>Sanki bir aynaya bakıyorum da, gördüğüm akis bana değil, bir başkasının bende görmek istediği o boyun eğmiş kadına ait. Kendi gerçekliğimden koparılmanın, 'sen öyle sanıyorsun' ya da 'abartıyorsun' cümleleriyle susturulmanın verdiği o derin yalnızlığı taşıyorum.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, zihnime vuran bu yabancı gölgeleri senin hakikat nurunla dağıt. Bana neyin gerçek, neyin kurgu olduğunu görecek keskin bir feraset, duyduklarımla hissettiklerim arasındaki o uçurumu kapatacak bir basiret nasip eyle. Kalbime sarsılmaz bir öz değer, ruhuma ise ihlal edilemez sınırlar bağışla. Beni suçluluk duygusunun prangalarından, 'hayır' diyememenin esaretinden ve başkalarının onayına hapsolmuş bir yaşamdan kurtar.</p><p><br></p><p>Bana kendi sesimi, başkalarının gürültüsünden ayırt edebilecek o içsel sessizliği ver. Kendi doğrumda dik durma cesareti, ruhumu manipülasyonun karanlığından çekip alacak bir irade bağışla. Beni sevginin sadece özgür bırakan, onaran ve büyüten haliyle karşılaştır. Ruhumu dingin, zihnimi hür, kalbimi ise sadece senin huzurunda eğilenlerden eyle.</p><p><br></p><p>Amin. </p>