Nefha | Tabletler

Kelimelerle aram iyidir bilirsiniz.

Ancak bu yazıda bu ustalığımı kullanmayacağım; dümdüz yazmak istiyorum... Dümdüz hissetmek ve hissettirmek.

Aynaya baktığımda ne görmek istediğimi sorgulamakla başladı aslında bu süreç;

Safir, ne görmek istiyorsun?

İnce bel?

Nefis kalçalar?

Yıllarca öyle sandım, öyle olmalı diye inandım. Ama başka bir şeydi aradığım. Ben aynaya baktığımda gördüğüm kadını tanımak istiyordum. Gözlerimin içine içine baktım yeniden yeniden. O kadar yabancıydım ki.

Bu kim?

Ben nereye gittim?

....

Kilo kendimle arama giren mesafe idi. Bana bir şey olmuştu ve ben artık kendimi tanımıyordum. Sahi neredeydim?

Diyet yapmak ya da kilo vermek değildi derdim. Ben kendime hasrettim.

Aslında konu sadece fazla kilo ile ilgili de değildi. Ya kilo alamayanlar? Yani fıtratını hatırlayamanlar? Beden bir formda yaratılıyor, ruh da öyle. Ruha uygun beden yaratılıyor. İnfitar suresinde geçer; seni yarattı, sana form verdi, seni dengeye koydu.

Bu denge kilo alarak da şaşabilir, olman gereken kilonun altında kalarak da. Denge şaşarsa ruh ilerlemez.

İki ayna vardı hayatımda; biri beden aynası diğeri ruh aynası. Beden aynasına her gün bakarken, ruh aynasına asla bakmadığımı farkettiğim gün bütün alarm sistemim harekete geçti. Ruh aynasına bakmadığım için görmediğim her şeyi beden aynasına baktığımda görebiliyordum. Et olarak...

Yutulan sözler, tutulmayan yaslar, önemli değil diye geçiştirilen kırgınlıklar... Ruhum koyacak yer bulamadıkça bedenime bırakmış her şeyi.

Canım bedenim. Ne kadar da sadık ve itaatkar.Kendine verilen her şeyi sorgusuz saklıyor. O kadar üzülmüştüm ki. O kadar ağırdı ki. Ağlayamadığım her şey bedenimde kiloya dönüşmüştü.

Yorgundu aynadaki Safir.

Yoruldun dedim yoruldun. Artık bırakabilirsin.

Kolay olmadı :) Ohooo.... Kendi içimde ne darbedeler, ne vurgunlar yaşadım. Ama bir şey söyleyeyim mi? Sanki bir plan çizelgesine uyum sağlamıştım ve çok hızlı iyileşiyordum. Oyuna çevirdim bunu. Sonucu ise aynada görebiliyordum.

Kendi içimde kapatabildiğim her hesap aynaya yansıdı. Kendimle arama giren her kilo yavaş yavaş bedenimi terk etmeye başladı. Suyun tadını almaya başladım, yediğim her lokma cennet meyvesi idi sanki. Bambaşka bir deneyim.

Peki kilo alamayanlar için sorun neydi? Kederlerini biriktirmek yerine yokmuş gibi, hiç olmamış gibi silenler? Aynı yük, iki farklı el yazısı. Tutamamanın sırrını Kur'an tek ayette, iki kelimeyi yan yana koyarak veriyor; "Onları açlıktan doyuran ve korkudan emin kılan" (Kureyş, 4). Doyurmak ve emin kılmak — aynı nefeste. Çünkü korku içindeki beden doymaz. Depo tutmak yerleşik olanın işidir; kaçmakta olan yük almaz. Ruh hep teyakkuzdaysa, beden gelen her rızkı yol azığı gibi anında yakar. Kilo alamayan bedenlerin çoğu, hep hazırda bekleyen bedenlerdir. Meseleleri sofra değildir; emniyettir.

Bir de kâse meselesi var. Kilolu insan bırakamıyordu; zayıf kalan alamıyor. Elindeki kâse çatlaktır ve çatlak çoğu zaman tek inançtan açılmıştır; "bana bu kadarı fazla." Bu insan yalnız yemeği tutamaz sanılır — oysa iltifatı da tutamaz, sevgiyi de, istirahati de. Rızık geniş kelimedir; bir kapıdan bozulan ilişki bütün kapılardan bozulur.

Nefha çok geniş bir şifa alanı. Et beden ruhun kabı. Toprak demiş Allah.

Okumaya geç kalmış insan.

Olsun ya fark edemeseydik?

Sıra sende.

Allah'ın zarif rüzgarı Nefha estiğinde alıp seni götürebilsin yuvaya, Allah yuvasına.

Nefha 2.0 benim 2. dönemimin ilk formülü.

Çok çok çok özel...

Aylardır üzerine çalışıyorum ve artık zamanı geldi.

Sana mucize vaadetmiyorum ama Allah'ın mucize esmasını da hatırlatıyorum. Sen istersen Allah yolunu açar. İsteyebilmek en zor olandır.

İste benim güzelim.

İyileşmeyi iste.

Bırakmayı iste.