ÖFKE NÖBETLERİ-ANİ PATLAMALAR

<p>Allah’ım, içimde bir volkan var ve ben o devasa ateşin altında küçücük kalıyorum.</p><p><br></p><p>Bir an her şey yolundayken, bir sonraki an ruhumun derinliklerinden kara bir duman yükseliyor ve ben o öfkenin yakıcı sıcaklığına teslim oluyorum. Kontrol edemediğim bir fırtına gelip bedenimi ele geçiriyor; ellerim titriyor, sesim tanımadığım bir çığlığa dönüşüyor ve kalbim göğüs kafesimi yıkmak ister gibi çarpıyor. Neden olduğunu, o an neden bu kadar yandığımı ben bile bilmiyorum. Sanki içimde biriken ama kelimelere dökemediğim ne varsa, haksızlıklar, duyulmayan seslerim, sığamadığım kurallar birleşip bir patlamaya dönüşüyor.</p><p><br></p><p>O an ben değilim Allah’ım; o an sanki bir yangının ortasında kalmış, nefes alamayan ve çıkış yolunu bulamayan biriyim. Etrafımı yakıp yıkarken, aslında en çok kendi canımın yandığını kimseye anlatamıyorum. Fırtına dindiğinde, geriye sadece yorgunluk, pişmanlık ve o kapkara bir yalnızlık hissi kalıyor. Neden duramadığımı, neden bu kadar çok kırıldığımı kendime bile açıklayamıyorum.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu yakıcı ateşin üzerine senin o serin sükunetini dök. Ruhumun kıyılarına vuran o hırçın dalgaları, şefkatinin yumuşak kumsallarında dindir. İçimdeki o vahşi fırtınayı, baharda esen hafif bir rüzgara dönüştür. Bana, öfkeyle patlamak yerine, kalbimdeki o sızıyı sevgiyle anlatabilmenin yolunu göster.</p><p><br></p><p>Öfkenin kör ettiği gözlerime senin huzurunun ışığını ver. Beni o anın karanlığından çekip al; ellerimi, dilimi ve kalbimi senin o sarsılmaz dengenle mühürle. İçimdeki o küçük çocuğu, o korkmuş ve duyulmak isteyen ruhu senin güvenli kucağında sakinleştir.</p><p><br></p><p>Bana durmayı, nefes almayı ve o yangının ortasında senin serin gölgene sığınmayı öğret.</p><p><br></p><p>Amin.</p>