İçine Kapanıklık

<p>Allah’ım, kendimi dışarıdaki o gürültülü ve hızlı dünyadan çekip, ruhumun o sessiz ve derin kuyusuna saklıyorum.</p><p><br></p><p>İnsanlar konuşuyor, gülüyor, birbirlerine dokunuyor; ama ben o kalabalığın içinde kendime bir kale inşa ettim, kapılarını da sımsıkı kapattım. Dışarı çıkarsam yaralanacakmışım, kelimelerim havada asılı kalacakmış ya da kimse kalbimdeki o gizli odayı merak etmeyecekmiş gibi hissediyorum. Sesim içime kaçıyor, bakışlarım yere düşüyor; çünkü kendimi en çok kendi içimdeki o kimsesiz ama güvenli sessizlikte evimde hissediyorum. Dışarısı çok çıplak, çok yargılayıcı ve çok yabancı...</p><p><br></p><p>Sanki ruhumun etrafına şeffaf bir fanus koydum Allah’ım. İnsanları izliyorum ama onlara karışamıyorum. Bir şey söylemek istediğimde, kelimeler boğazımda birer taşa dönüşüyor. Beni 'utangaç' ya da 'soğuk' sanıyorlar, oysa ben sadece içerideki o narin ışığı korumaya çalışıyorum. Kendi dünyamdaki renkler o kadar canlı ki, dışarının soluk ve sert gerçekliğiyle onları kirletmekten korkuyorum.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, bu sessiz kalemin pencerelerini senin güneşinle hafifçe arala. Kalbime, başka ruhlarla bağ kurmanın korkutucu değil, şifalı olduğunu hissettir. Kendimi olduğum gibi, bu sessiz halimle de sevebilmem ve değerimi başkalarının gözlerinde aramaktan vazgeçmem için bana güç ver. İçimdeki o zengin hazineyi, doğru zamanda ve doğru insanlara açabilmem için ruhuma cesaret üfle.</p><p><br></p><p>Beni bu yalnızlığın içinde boğulmaktan koru; ama kendi derinliğimi de kaybetmeme izin verme. İnsanların arasına çıktığımda da senin korumanda olduğumu, kimsenin kalbimdeki o saf odayı yıkamayacağını bilerek yürümek istiyorum.</p><p><br></p><p>Sessizliğimi bir hapis değil, seninle buluştuğum huzurlu bir bahçe eyle; ve o bahçeden dünyaya küçük, emin adımlarla çıkmam için elimden tut.</p><p><br></p><p>Amin.</p>