Lâjevardî

<p>Lacivert bir kadın geçti yeryüzünden.</p><p>Eteklerinde yedi göğün uğultusu. </p><p>Saçlarında geceye batırılmış yıldızlar. </p><p>Allah’ın adına şiirler yazardı kadın. Mürekkebi lacivert. Kâğıdı gök. </p><p>Kalemi, gecenin en uzun kemiği. </p><p>Bir elif çekti göğün alnına. Bir vav bıraktı rahmine. Her harfinde bir secde. Her secdesinde bin kadının alnı. Anasının duasını sütünden evvel içmişti. </p><p>Dilinin altında büyükannesinden kalma bir âmin. </p><p>Yedi nesil kadının niyazı kanında. </p><p>Doğurmamış kadınların bekleyişi. </p><p>Doğurmuş kadınların korkusu. </p><p>Toprağa verilmiş evlatların adları. </p><p>Henüz rahme düşmemiş kızların nasibi. </p><p>Hepsi onun lacivert gecesinde. </p><p>Ya Hayy. Ya Kayyûm. Ya Vedûd. Bir gece örtüsünü serdi yeryüzüne. Rüzgar kıbleye döndü. Sular duruldu. Kadın alnını toprağa koydu. Ağzında tek bir kelime. </p><p>Amin.</p><p><br></p><p>Bilmem bunlar döküldü dilimden. Safir ile kapattım bakırın içinde bir mücevher safir.</p><p>Bir bebek sardı lacivertin duasını...</p><p>Kendimi işledim sanki dizilime.</p><p>Şifa olsun benim kardeşime.</p>