Murra-Yeşil Florit

<p>Murra… Taşın yeşil damarlarında gezinen sinsi ve şifalı şehvet. </p><p>Bir vakit hükümdarların dudaklarına değmiş, altınla tartılmış, sarhoşların dişleri arasında hırpalanmış murra. </p><p>Zümrüt renkli bir dişinin teninde, henüz açılmamış bin bahçenin mahrem kokusu. </p><p>Nar çiçeğinin kızıl utancı, mersinin serin nefesi, gecenin koynunda ağır ağır olgunlaşan bir arzu… </p><p>Ah, Murra! Hangi kadının teninden çalındı bu yeşil sarhoşluk? </p><p>Hangi tanrıçanın dudağından döküldü bu hayret verici güzellik? </p><p>İnsan bir taşın karşısında aklını, servetini, terbiyesini yitirebilir mi? </p><p>Murra… Kadının nasibine yeşil bir humma düşür; altın ona meyletsin, aşk ona susasın, dünya onun eteğinin kıvrımında meyveye dursun.</p><p><br></p><p>Ancak böyle yazabilirdim bu enerjiyi. Zira beni çok etkileyen tarihte bir hikaye var. Minicik anlatayım..</p><p><br></p><p>Romalı tarihçi Plinius, yaklaşık iki bin yıl önce k Naturalis Historia'yı yazıyor ve murrina adı verilen kıymetli taş kaplara duyulan neredeyse hastalıklı tutkuyu anlatıyor. </p><p>Bu kaplardan birine sahip olan adam, taşın güzelliğine öylesine kapılmıştır ki kasenin kenarlarını dişleriyle kemirmiş, üzerinde diş izleri bırakmış. </p><p>Plinius'a göre bu izler, kabın değerini düşürmek bir yana, sahibinin ona duyduğu tutkunun hatırasına dönüşmüş.</p><p>İşin en büyüleyici tarafı şu; Antik murrina kaplarının bir bölümünün fluorit olduğu düşünülüyor. </p><p>Düşünsenize; bir taşın güzelliği insanın gözünden çıkıp dişlerine kadar inmiş.</p><p><br></p><p>Yeşil topazla kapattım daha da şahlansın diye.</p><p><br></p><p>Şifa olsun</p>