Son İnisiye

<p>Yedi avlunun tozunu ayaklarımdan silmeden geldim.&nbsp;&nbsp;</p><p>Dokuz kapının sesini kulağımdan çıkarmadım.&nbsp;&nbsp;</p><p>Beni doğuran kadının verdiği adı ise üçüncü avluda bıraktım.</p><p><br></p><p>Saçımı denize verdim.&nbsp;&nbsp;</p><p>Kanımı taşa.&nbsp;&nbsp;</p><p>Nefesimi ateşe.&nbsp;&nbsp;</p><p>Gölgeyi benden ayırdıkları gece dönüp arkama bakmadım.</p><p><br></p><p>Bana suyun altında nefes almayı öğrettiler; sustum.&nbsp;&nbsp;</p><p>Taşın içinde işittiğim sesi sordular; söylemedim.&nbsp;&nbsp;</p><p>Yıldızların adlarını önümden kaldırdılar; göğü yine tanıdım.</p><p><br></p><p>Şimdi önümde son oda var.</p><p><br></p><p>Oraya öğrendiklerimi götürmeyeceğim.</p><p><br></p><p>Ben son odanın önüne kadar gelebilen o rahibeyim...</p><p>İçeriye yalnız "kadın" olarak gireceğim.</p><p><br></p><p>Kabulünde miyim?</p><p><br></p><p>(Bu akışları durduk yere alıyorum, taşın titreşimi zihnimde harf harf)</p>