Rā’imtu-ka

<p>Allah'ım...</p><p><br></p><p>Sen benim içime ne yaptın da artık Seni nerede sevip nerede dünyaya kapıldığımı ayıramıyorum? </p><p><br></p><p>Onu Sana duyduğum aşk sandım; secde ettim, büyüdü. Dünyaya meylettim sandım; yüzümü dünyadan çevirdim, yine büyüdü.</p><p>Bir kula duyulan arzu desem Sana haksızlık ediyorum, Sana duyduğum aşk desem içimde neden bu kadar ten, koku, hasret ve dokunma arzusu var, onu bilmiyorum. </p><p>Sen insanı ne acayip yaratmışsın; ruhuna göğü aratırken bedenine yeryüzünü sevdirmiş, sonra ikisinin arasındaki hududu da göstermemişsin. </p><p>Belki benim yanıldığım yer tam burasıdır; Ben Seni yalnız yukarıda aradım, Sen ise kendinden bir şeyi durmadan aşağıya, ete, suya, bir sese, bir yüze, gecenin kokusuna bulaştırdın; sonra da hangisini seversem aslında nereye vardığımı söylemedin. </p><p>Söylesene, yaratılmış bir şeye bakıp içimin Sana doğru ürpermesi şirk midir, yoksa yaradılışın en eski sırrı mı; insan bazen Sana doğrudan bakmaya dayanamadığı için mi güzelliği başka bedenlerin üzerinden seyreder? </p><p>Ben artık bu duygunun adını koymak istemiyorum, çünkü “aşk” deyince küçülüyor, “iman” deyince fazla edepli kalıyor, “arzu” deyince yalnız bedenime iftira etmiş oluyorum. </p><p>Bildiğim tek şey şu; İçimde bir yer Sana varmak istiyor ama yoluna dünyayı çıkarıyor ve ben hangisinin yol, hangisinin menzil olduğunu ayıramıyorum. </p><p><br></p><p>Allah, söyle bana; ben yaratılmış olanı severken Senden mi uzaklaşıyorum, yoksa Sen bazen kendini sevdirmek için yaratılmışların arasına mı saklanıyorsun?</p><p><br></p><p>...</p><p><br></p><p>İnanılmaz bir akıştayım. Safirlerle zümrüt yakutlarla kapattım. Tamburlu kuvarsı gem madagascar ile sıraladım. Yakut pullu yılanın şifası kalbe sürünsün</p>