Meryem El- Mecdeli

<p>Ruhun karanlık zindanında yedi dev bağlıydı;</p><p><br></p><p>Meryem, o kilitli kapının ardında kendi feryadına sağırdı.</p><p><br></p><p>Derken bir Nefes değdi toprağına, bir Nazar düştü gözüne;</p><p><br></p><p>Devler kaçıştı, zincirler kırıldı; külün altındaki kor uyandı.</p><p><br></p><p>Dünya halkı ona "günahkar" dedi, kabuğa baktı da özü görmedi.</p><p><br></p><p>Oysa bakır, Sarraf’ın eline değince altın olmaktan başka ne eylesin?</p><p><br></p><p>Gözyaşıyla yıkadı Aşk’ın ayaklarını, zülüfleriyle sildi tozunu;</p><p><br></p><p>Aşığın kibri yok olur da, gözyaşı ab-ı hayat kesilir.</p><p><br></p><p>Mezarın başında herkes öldü sanırken, o Diri olanı bekledi.</p><p><br></p><p>"Bana dokunma" dedi Mimar, "Çünkü ben henüz Suret'ten Mana'ya geçmedim."</p><p><br></p><p>Ey Meryem! Sen kadın değilsin;</p><p><br></p><p>Gözü açılmış, çamurdan sıyrılıp Aşk’a giden her canın adısın.</p><p>...</p><p>Sırların sırrı el Mecdele... İsa'nın kalbi, Meryem'in hangi hali?</p><p>.</p><p>Yine lapis yine inci.</p><p>.</p><p>Şahane bir kolye oldu, bayılacaksınız. Yeryüzündeki tek taşıyıcısı sen olacaksın.</p>