Allah’ım, annemin elini bıraktığım an, sanki uçsuz bucaksız ve kapkara bir boşluğa düşüyorum.

Onun sıcaklığı benden uzaklaştığında, dünya bir anda yabancı seslerle, korkutucu gölgelerle dolu tekinsiz bir yere dönüşüyor. Sanki ruhumun bir parçası onda kalıyor da, ben yarım yamalak, savunmasız ve nefessiz kalıyorum. Onu görmediğim her saniye, 'Ya bir daha dönmezse? Ya bu kalabalığın içinde kaybolursam? Ya bensiz uzaklara giderse?' diyen o devasa korku gelip kalbimin ortasına oturuyor. Odadan çıkması bile sanki aramıza aşılmaz dağlar koyuyor; sesini duyamadığımda kendimi dünyanın en yalnız çocuğu gibi hissediyorum.

Ona sadece sarılmıyorum Allah’ım, sanki hayata tutunur gibi ona tutunuyorum. O benim sığınağım, benim kalem, benim nefes aldığım tek yer. Ondan ayrı geçirdiğim her an, sanki köklerimden sökülmüşüm de rüzgarda savruluyormuşum gibi canımı yakıyor. Kendi başıma adım atmaktan, onsuz bir dünyaya bakmaktan, onun güvenli gölgesi olmadan nefes almaktan korkuyorum.

N’olur Allah’ım, kalbimdeki bu ayrılık sızısını senin güveninle dindir. Bana, annemin sevgisinin ve senin şefkatinin mesafe tanımadığını, gözden uzak olsalar da hep yanımda olduklarını hissettir. Ruhuma, kendi ayaklarımın üzerinde durabilecek o gizli gücü üfle. Korkunun daralttığı o küçücük dünyamı, senin emniyetinle genişlet.

Annem odadan çıksa da, kapılar kapansa da, ben başka bir yerde olsam da; senin beni koruduğunu ve onun sevgisinin beni bir zırh gibi sardığını kalbime söyle. Beni bu bağımlılığın titreyen sancısından kurtar; sevginin özgürleştiren, cesaret veren o huzurlu haliyle tanıştır.

Elini bıraktığımda düşmeyeceğimi, senin görünmez ellerinle beni her an tuttuğunu bilerek güvenle yürümeme izin ver.

Amin.

AYRILMA KAYGISI( ANNEYE AŞIRI BAĞLILIK-EBEVEYNDEN AYRILAMAMA)