Alt Islatma-Parmak Emme-Tırnak Yeme Gibi Regresif Davranışlar

<p>Allah’ım, dünya üzerime o kadar ağır ve karmaşık geliyor ki, kendimi ancak daha küçük, daha zayıf ve daha saklı olduğum o eski günlerime kaçarak koruyabiliyorum.</p><p><br></p><p>Büyümek çok korkutucu ve ben bazen bu yolun ortasında yorulup duruyorum. Ruhum, bugünün sorumluluklarından ve acılarından kaçıp, henüz hiçbir şeyi anlamadığım o huzurlu bebeklik limanına sığınmak istiyor. Parmaklarım ağzıma gidiyor, çünkü o sıcaklıkta annemin güvenini, dünyanın o süt kokulu sessizliğini arıyorum. Tırnaklarımı kemiriyorum, çünkü içimdeki o korkunç kaygıyı ve söyleyemediğim öfkeyi ancak bu şekilde kemirip yok edebileceğimi sanıyorum. Geceleri yatağımı ıslatıyorum, çünkü içimde tuttuğum o devasa kederleri, korkuları ve hayal kırıklıklarını ancak bedenimin bu sessiz ağlayışıyla dışarı bırakabiliyorum.</p><p><br></p><p>Sanki geri geri gidiyorum Allah’ım. Herkes benden 'büyük' gibi davranmamı beklerken, ben içimdeki o titreyen, korunmaya muhtaç küçücük çocuğun elini bırakamıyorum. Bu davranışlarım aslında birer yardım çağrısı; 'Beni görün, beni sarın, benim hala çok korkmuş bir yanım var' diyen ruhumun sessiz çığlıkları. Kendimi kontrol edemiyorum, çünkü duygularım bedenimden taşıyor ve ben o seli durduracak kadar güçlü hissetmiyorum.</p><p><br></p><p>N'olur Allah’ım, ruhumun bu geri çekilişini senin o şefkatli kucağında sonlandır. Bana büyümeyi bir tehdit değil, senin korumanda bir olgunlaşma yolu olarak göster. İçimdeki o kaygılı çocuğu senin sarsılmaz güveninle sakinleştir ki; parmaklarımda huzuru, tırnaklarımda gücü, gecelerimde ise tam bir emniyeti bulabileyim.</p><p><br></p><p>Bedenimin bu gizli dille anlattığı tüm acıları senin rahmetinle yıka. İçimdeki o 'küçük kalma' isteğini, senin sevginle besle ve beni ileriye, ışığa doğru yürütecek cesaretle doldur. Ben senin elini tuttuğum sürece, her yaşta ve her anda güvende olduğumu kalbime hissettir.</p><p><br></p><p>Amin.</p><p> </p><p><br></p><p> </p><p><br></p>