Akran Zorbalığı Sonrası İçe Çekilme

<p>Allah’ım, dünya bir anda çok yabancı, çok soğuk ve çok acımasız bir yere dönüştü.</p><p><br></p><p>Arkadaş bildiklerimin dillerinden dökülen o keskin sözler, birer ok gibi gelip kalbimin en korumasız yerine saplandı. Gülüşleri kulaklarımda devasa bir gürültüye dönüştü, bakışları üzerimde ağır bir yük gibi birikti. Kendimi o kadar çirkin, o kadar hatalı ve o kadar değersiz hissettirildim ki, artık kimsenin yüzüne bakacak, kimseye 'ben de buradayım' diyecek gücü kendimde bulamıyorum. Ruhum, aldığı bu yaraları sarmak için derin bir sessizliğe, kimsenin bana ulaşamayacağı o karanlık ve dar odaya çekildi.</p><p><br></p><p>Şimdi dışarıdaki her ses bir saldırı, her yaklaşma bir tehdit gibi geliyor. Kalabalıkların içinde bir hayalet gibi dolaşmak, görünmez olmak, hatta hiç olmamak istiyorum. İçimdeki o neşeli çocuk, aldığı darbelerden korkup en derin köşeye saklandı ve dışarıya çıkan tüm kapıları kilitledi. İncinmekten o kadar yoruldum ki, artık sevilmeyi bile istemeyecek kadar küstüm bu dünyaya.</p><p><br></p><p>N’olur Allah’ım, başkalarının benim hakkımda söylediği o yalanları ruhumdan silip at. Kalbime vurdukları o paslı zincirleri senin adaletin ve şefkatinle kır. Bana, benim değerimin insanların acımasız sözlerinde değil, senin beni yarattığın o eşsiz sevgide saklı olduğunu hatırlat. Ruhumun etrafına öyle şeffaf ve güçlü bir huzur kalkanı ör ki, hiçbir kötü niyet o sınırı geçip içimdeki o masum çocuğu incitemesin.</p><p><br></p><p>Beni bu yalnızlığın ve küskünlüğün kuyusundan senin elinle çekip çıkar. Bakışlarımdaki o korkuyu sil, omuzlarımdaki o utanç yükünü kaldır. Yeniden güvenebilmem için, yeniden gülümseyebilmem için kalbime senin cesaretinden bir parça üfle.</p><p><br></p><p>Beni bu dünyada sahipsiz bırakma; başımı dik tutmamı, kendi ışığımı yeniden görmemi ve bu haksız sessizliği senin onarıcı huzurunla bozmamı sağla.</p><p><br></p><p>Amin.</p>