Mer-câaan

<p>Bilirsin, deniz ne kadar hırçın olursa olsun, dibi hep sükunettir. İşte <strong>Kırmızı Mercan</strong>, o derin sessizliğin içinde tevekkülün haddi ve hararetiyledönen, dönüştüren bir yolcudur. Bitki olmayı,hayvan olmatı, taş olmayı aynı zaman kordorunda deneyimlemek kolay mı sandın? </p><p>Tasavvufta inciye ruh derler; hani o ak, pak, sessiz makam... Ama mercan başkadır. Mercan, o ruhun damarlarında deli gibi akan <strong>kandır.</strong> Ruhun hayatiyetidir, aşkın bizzat kendisidir. İnci sükunsa, mercan o sükunun içindeki gizli feryattır. "Ben buradayım, yaşıyorum ve yanıyorum" diyen o ilahi enerjidir.</p><p>Onun enerjisi öyle "şifalı taş" kitaplarındaki gibi soğuk bir tarifle anlatılmaz. Mercan, kalbindeki o ürkek kuşun kanatlarına derman olsun diye gönderilmiştir. Hani bazen insanın içine bir ağırlık çöker ya, dünya sanki üzerine yıkılacakmış gibi... İşte o anlarda mercan, "Kalk!" der. "Senin aslın bu karanlık değil, senin aslın o derinliklerde bile solmayan bu kırmızılıktır."</p><p>Kırmızı Mercan bir zırhtır. Ama demirden değil, imandan bir zırh.</p><p>Şimdi bırak,ruhunun o tozlanmış köşelerini, aşkın o diri rengiyle boyasın.</p>