LUTHIA

Rivayet edilir ki, eski Mezopotamya’da Kırmızı Aylar Dönemi’nde doğan bir kadın vardı: Luthia. Göğüne düşen her rüya, diline dua diye yansır, her duası bir taşa yazılırdı. İlk ayın dolunay gecesinde, Luthia bir vizyon gördü: Toprağın tam kalbinde, yanmayan ama sönmeyen bir taş… Rengi kanla ateş arası, sesi ise sessizliğin içinden geliyordu.

Yakut, tanrıça rüyalarının kalbinde gizlenen o taştır. Luthia onu bulduğunda, taş kendi içine konuşmuş, “Sen de benim gibi yanmaktan yaratıldın” demişti. Bu yakut, tanrıça ile taş arasında imzalanan bir yemin taşıydı.

Kolye, Luthia’nın boynunda değil, sesiyle taşırdı. Ne zaman susturulsa, yakut ağırlaşır, ne zaman doğruyu söylese, yakut ışıldardı. Bedenle ruh arasındaki gerilimi bu taş ayarlardı.

Bin yıl sonra, Luthia’nın kolyesi, bir çöl şamanının ellerinde yeniden ortaya çıktı. Şaman, bu taşın hala canlı olduğunu anladı: “Yakut yaşayan bir niyettir. Kim onu taşırsa, Luthia’nın duasını sırtlar.”

Bugün o kolye, bin yıllık kadim bir rüya gibi bir kadının boynunda yeniden yanar. Taş, sahibine soru sormaz; hatırlar: “Sen neye yandıysan, ben onun için buradayım.”

Yakut kalpte yanar sevgililerim.
Ateşle arınan güzel çiçeklerim