İYOLİT KÜP KOLYE

Kuzey’in rüzgârı sustuğunda, denizcinin yönü karanlıkla örtüldüğünde, göğe tutulup cevap alınan taşın adıydı İyolit. Göğün kendi iç sesiyle yankılanan bir varlıktı bu. Kutup Yıldızı gözden silindiğinde, onun yerine konuşan bir hatıraydı. Viking kayıtları, bu taşı “ışığın saf halini ortaya çıkaran” diye yazar. Onlar için bu taş, kelimelerden önce gelen bilgelikti.

Küp kesim, bu bilgelikle şekillenir. Eski kabalist metinlerde evrenin sırları küp formuna kodlanmıştı; her bir yüz, bir semavi kapı, her bir köşe bir ilahi ahenk. Bu formda kesilmiş İyolit, taşıyana yalnızca yönü değil, yöne yürüyenin kim olduğunu da sezdirir.

Bazı antik yorumlarda, İyolit için “yedinci kat semada unutulmuş bilginin kristal taşı” denir. Zihin bulanıklaştığında, kalp sesini yitirdiğinde, bu taş görünmeyen bir yoldan ışığı çağırır. Rüyanın ne olduğunu değil, neden sana göründüğünü fısıldar.

Zihnin karmaşasını susturmak için değil, zihnin altındaki susturulmuş sesi duyurmak için vardır. Kararların yüküyle ezilmiş gönle, içerden gelen bir sabır ışıltısı salar. Ne bir sınırdır ne bir vaat. Varlığın içinde önceden çizilmiş ama unutulmuş bir haritayı tekrar hatırlatır.

Göğsünde bu taşı taşıyan, artık kendi içinde bir kutup noktası taşır. Yolu kaybetmiş olan değil, yolu ilk kez hatırlayan olur.

İyolit, sabitlenmiş ışıktır. Küp formundaki bu varlık, bakılanla birlikte bakanı da dönüştürür.

Şah damarı bir mevzudur ezelden.
Şifası daim olsun