KARNELYAN TURMALİN KOLYE

Eski Babil metinlerinde anlatılır: Kadınlar bir zamanlar yeryüzüne ayak bastıklarında, toprak onlara adım adım cevap verir, ateş ise etraflarında bir hâle gibi dolaşır, kötü bakışı, lâneti ve karanlığı yakardı. O vakitler, bu koruyucu ateşin iki süreklilik taşı vardı;
Biri kırmızıya çalan Karnelyan, diğeri simsiyah bir sessizlik olan Turmalin.

Karnelyan, kanla yazılmış bir irade gibi, kadın bedeninin öz ateşini temsil ederdi. Güç, çekim, varlığın şatafatlı ışığı bu taşla çağrılırdı. Doğum sancılarını hafifleten, alın yazısını bedende yazan şifacılar onu bileklerine takar, gece dualarında onunla yanarlardı.

Siyah Turmalin ise, kadın ruhunun zırhıydı. Sessizliğiyle korur, görünmeden gözetir, kötü gözü, nazarı, niyetin karalığını şekilsiz bir kalkan gibi iterdi. Antik Anadolu’da kara cadılar, bu taşın geçemeyeceği kapı olmadığına inanırlardı.

Bu iki taş bir araya geldiğinde, kadim dünyanın koruyucu duası yeniden şekil bulur. Karnelyan, içten yanan özün uyanışı; Turmalin, o özün bozulmadan korunmasıdır. Biri içten dışa taşan bir haykırış, diğeri dıştan içeri sokulamayan bir sessizliktir.

Hatırlayacaksın;

“Senin bedenin, yeryüzüne vurulmuş bir duadır. Karnelyan onun ateşi, Turmalin kalkanıdır.”